Samotność to coś innego niż bycie samemu
Można być sam lub sama i czuć się spokojnie, a można być otoczonym ludźmi i mimo to czuć się samotnie. Samotność to subiektywne poczucie, że brakuje nam bliskich, zrozumiałych relacji lub że nie mamy z kim podzielić tego, co przeżywamy.
Dotyczy osób w różnym wieku i w różnych sytuacjach życiowych. Często pojawia się po rozstaniu, stracie bliskiej osoby, przeprowadzce, zmianie pracy lub w czasie, gdy relacje z bliskimi się zmieniają. Bywa też obecna długo, bez wyraźnego wydarzenia, które ją wywołało.
Jak może się objawiać?
Do często opisywanych doświadczeń należą:
poczucie, że nikt naprawdę nas nie rozumie,
smutek, pustka lub przewlekły niepokój,
unikanie kontaktu, choć w głębi chcielibyśmy bliskości,
przekonanie, że inni mają łatwiej w nawiązywaniu relacji,
wycofanie lub trudność z wyjściem do ludzi,
silna potrzeba stałej obecności telefonu, mediów społecznościowych lub hałasu w tle.
Samotność bywa bolesna i nie jest oznaką słabości. Jest sygnałem, że potrzeba kontaktu pozostaje niezaspokojona.
Co można rozważyć?
Nie ma jednego sposobu, który sprawdzi się u wszystkich. Niektóre osoby uznają za pomocne:
Mały krok zamiast dużego skoku. Krótka wiadomość do dawnego znajomego, rozmowa z sąsiadem, uczestnictwo w jednym spotkaniu.
Miejsca o wspólnym zainteresowaniu. Kursy, grupy hobbystyczne, wolontariat czy kluby sportowe ułatwiają rozmowę, bo jest wspólny temat.
Przyglądanie się własnym myślom. Gdy pojawia się myśl "i tak nikt mnie nie chce", warto zastanowić się, czy nie jest to zbyt surowy wniosek z jednego doświadczenia.
Jakość, a nie liczba. Czasem wystarczy jedna bliska relacja, którą można zacząć pielęgnować.
Troska o siebie. Regularny sen, ruch i czas na świeżym powietrzu.
Jeśli zbliżanie się do ludzi wywołuje silny lęk, na przykład przed odrzuceniem, wsparciem może być rozmowa ze specjalistą.
Kiedy warto skonsultować się ze specjalistą?
Warto rozważyć rozmowę z psychologiem, gdy samotność:
trwa od dłuższego czasu i jest bardzo uciążliwa,
towarzyszy jej obniżony nastrój, utrata zainteresowań, kłopoty ze snem lub apetytem,
wiąże się z silnym lękiem przed kontaktem z ludźmi,
pojawia się po stracie, która wciąż trudno nam udźwignąć.
Przy długo utrzymującym się obniżonym nastroju warto skonsultować się także z lekarzem rodzinnym lub psychiatrą. Jeśli pojawiają się myśli o zrobieniu sobie krzywdy, zadzwoń pod numer 112. Dorośli w kryzysie emocjonalnym mogą skorzystać z telefonu zaufania 116 123, a dzieci i młodzież z numeru 116 111.
Konsultacja psychologiczna w gabinecie w Olsztynie lub online może być miejscem, w którym spokojnie porozmawiasz o tym, co przeżywasz.